पुणे: औंध येथील रहिवासी असलेल्या स्मिता मेहेत्रे या ४१ वर्षीय स्मिता मेहेत्रे यांचे कृषी व्यवसायातील परिवर्तन एकर सुपीक जमिनीपासून सुरू झाले नाही. त्याची सुरुवात एका दशकापूर्वी एका नम्र एक-मीटर-बाय-10-इंच खिडकीवर, फक्त काही लहान रोपांसह झाली.आज, ती साताऱ्यात एक समृद्ध सेंद्रिय शेतीची मालकी घेते आणि चालवते, परंतु शहरी रहिवाशांसाठी तिचा मुख्य संदेश कायम आहे: “तुम्हाला अन्न पिकवण्यासाठी शेताची गरज नाही.” मेहेत्रे यांची प्रेरणा यूकेच्या निस्तेज, राखाडी हवामानात पसरली होती. जेव्हा ती तिच्या लग्नानंतर तिथे गेली तेव्हा उदास आकाश आणि सततचा पाऊस सतत दिसत होता, बाल्कनी किंवा घरामागील अंगण नसलेल्या आणि थेट सूर्यप्रकाश नसलेल्या घरातून दिसत होता. पण तरुणीला तिच्या हिरव्या अंगठ्याकडे दुर्लक्ष करता आले नाही. तिने TOI ला सांगितले, “मी जेव्हा हिरवाईच्या जवळ असते तेव्हा मला नेहमी माझ्या मनाची भावना उत्तेजित होते. खिडकीवर खाण्यायोग्य रोपे उगवतील की नाही याची मला खात्री नव्हती, माझ्या उपलब्ध जागेवर. मी 2012 मध्ये प्रयत्न केला आणि टोमॅटो, तुळस आणि कोथिंबीरची रोपे विकत घेतली. अशा प्रकारे माझा प्रवास सुरू झाला – मी लहान आणि लहान तुरटी घरे बनवली. ज्या दिवशी पहिल्या चेरी टोमॅटोने माझ्या आत काहीतरी पिकवले त्या दिवशी मी अगदी कमी प्रकाशातही अन्न वाढवू शकतो. पुढील नऊ वर्षांमध्ये, मेहेत्रेचा सूक्ष्म-शेतीचा उत्साह वाढला आणि तिने तिची लहान बाग प्रत्येक भाड्याच्या घरात हलवली. ती म्हणाली, “मी सहज वाढणारी रोपे निवडली, ज्यांचा समावेश मी माझ्या स्वयंपाकात करू शकतो. माझे आजोबा आणि काका शेती करतात, त्यामुळे मला प्रक्रियेची प्राथमिक कल्पना होती. पण मी YouTube व्हिडिओ पाहण्यास सुरुवात केली आणि नंतर ऑनलाइन कोर्ससाठी साइन अप केले,” ती म्हणाली.कोविड लॉकडाऊनच्या अगदी आधी, भारतात परत, मेहेत्रे आणि एका मित्राने रिकाम्या बंगल्याच्या प्लॉटवर पपई, मोरिंगा, याम्स आणि बरेच काही वाढण्यास सुरुवात केली. या मार्गावर जाण्याचा तिचा निश्चय दृढ होत असताना तिने शेतजमिनीचा शोध सुरू केला. फेब्रुवारी 2022 मध्ये, तिने साताऱ्यातील खंडाळा तालुक्यातील कवठे गावात तीन एकर जागेला कुलूप लावले. “जेव्हा मी सुरुवात केली, तेव्हा गावातील कोणीही मला जमीन सांभाळणारी स्त्री म्हणून गांभीर्याने घेतले नाही. थोडा वेळ लागला, पण आम्ही सगळे एकमेकांकडून शिकलो. आता मला कोणी विचारत नाही. ते मला सक्रियपणे मदत करतात,” ती हसली. मेहेत्रे म्हणाले की, वाढत्या रोपांच्या प्रवेशातील अडथळे हे शारीरिक पेक्षा मानसिक असतात. “तुम्ही आहात तिथून सुरुवात करू शकता, बाल्कनी, सनी खिडकी किंवा गच्चीवरील काही पिशव्या वाढवण्याने. पालक किंवा तुळशीच्या प्रत्येक भांड्याने, तुम्ही तुमचे आरोग्य सुधारण्यासाठी आणि तुम्ही खात असलेल्या अन्नाशी पुन्हा कनेक्ट होण्यासाठी एक पाऊल पुढे टाकता,” ती म्हणाली. तिच्यासाठी, हा प्रवास फक्त बागकाम करण्यापेक्षा अधिक आहे – हा आपल्या अन्न प्रणालीच्या औद्योगिकीकरणाला प्रतिसाद आहे. अशा युगात जेथे विक्री केलेले “ताजे” उत्पादन अनेकदा हजारो मैलांचा प्रवास करते आणि कृत्रिम एजंटच्या कॉकटेलने उपचार केले जातात, आपले स्वतःचे अन्न वाढवणे ही एक मूलगामी कृती बनते, ती म्हणाली. पीक पद्धती चातुर्याने लागू न करता गायीचे खत, ‘जीवामृत’ आणि सीव्हीडवर अवलंबून राहून शून्य रासायनिक वापरावर तिचा ठाम विश्वास आहे. मेहेत्रे म्हणाले, “मी 2022 मध्ये कोथिंबीर विकण्यास सुरुवात केली, माझ्या संपूर्ण शेतीचे पहिले वर्ष होते आणि मला प्रचंड प्रतिसाद मिळाला – तो विकला गेला.” तिच्या मते, “कापून पुन्हा या” हिरव्या भाज्या नवशिक्यांसाठी योग्य आहेत, त्यात पालक, धणे आणि मेथी (मेथी) यांचा समावेश आहे. ते लवकर वाढतात आणि अनेक वेळा कापणी करता येतात. आणखी एक महत्त्वाची युक्ती, ती म्हणाली, सूर्यप्रकाशाला प्राधान्य देणे. बऱ्याच भाज्यांना किमान चार ते सहा तास थेट सूर्यप्रकाश हवा असतो, म्हणून त्यांच्या घरात एक ‘स्वीट स्पॉट’ शोधला पाहिजे. मेहेत्रे यांनीही काटकसरीच्या दृष्टिकोनाची शिफारस केली. “अपसायकल कंटेनर. तुम्हाला महागड्या सिरेमिक भांडीची गरज नाही. जुन्या रंगाच्या बादल्या, टिनचे डबे किंवा लाकडी क्रेट ड्रेनेज होलसह उत्तम प्रकारे काम करतात. तुम्ही तुमचे भंगार कंपोस्ट केल्यास, तुम्ही स्वयंपाकघरातील कचरा ‘ब्लॅक गोल्ड’मध्ये बदलू शकता. एक लहान होम कंपोस्टर कोणत्याही रासायनिक खताशिवाय तुमच्या झाडांना आवश्यक असलेली सर्व पोषक तत्वे पुरवतो.” आज, मेहेत्रे तिच्या ‘पूर्णा’ शेतावर धान्य, मसूर, हिरव्या भाज्या, राजमा आणि वाटाणासारखी फरसबी, पेरू, केळी, तुती इत्यादी फळे पिकवतात. तसेच तेलबिया, औषधी वनस्पती, मूळ भाज्या आणि रोझेला, ज्यापासून ती ताजे जाम आणि सिरप बनवते. “मी प्रामुख्याने वर्षभर माझे अन्न सुरक्षित ठेवण्यासाठी वाढवते. विक्रीला दुसरे प्राधान्य आहे,” ती म्हणाली. तिला तिच्या शेतातून उत्पादन मिळत असताना, मेहेत्रे अजूनही पुण्यात तिच्या किचन गार्डनचे पालनपोषण करतात, जिथे ती राहते. ती म्हणाली, पुणेकरांना हवामानाचा फायदा झाला आहे ज्यामुळे त्यांना विविध प्रकारची पालेभाज्या, मुळांच्या भाज्या, सोयाबीन, करवंद, कोशिंबीरीची पाने आणि स्ट्रॉबेरी पिकवता येतात. एकेकाळचा हौशी शेतकरी अशा जगाची कल्पना करतो जिथे काँक्रीटचे जंगल खाण्यायोग्य हिरवाईने मऊ केले जाते, एक “फूड फॉरेस्ट” मॉडेल ज्यामध्ये अगदी उंच अपार्टमेंट देखील निसर्ग आणि आधुनिक ग्राहक यांच्यातील अंतर कमी करतात. “चला असे भविष्य घडवूया जिथे कोथिंबीर टिनच्या डब्यांमध्ये उगवते, टोमॅटो ग्रिल बंद करतात आणि मुले स्वतःचा स्नॅक रोपातून काढतात,” ती म्हणाली. शेवटी, आपल्या सर्वांमध्ये एक बीज रोवण्याची शक्ती आहे.
मुख्य संपादक – गणेश दगा पाटील.
